مقاله جغرافیا در مورد پارکینگ، شهری، اشراف، شهرسازی

در طبقه همکف.
سطح ساختمانی یا زیربنا : سطح ساخته شده در مجموعه طبقات ساختمان.
ارتفاع ساختمان یا بنا : فاصله مرتفع ترین نقطه بام و در صورت وجود سقف شیبدار مرتفع ترین خط الراس بام از سطح گذر اصلی.

متن کامل در sabzfile.com

طبقه همکف : قسمتی از ساختمان که فاصله کف، آن از سطح گذر حداکثر 1.2 متر و یا ارتفاع سقف آن از گذر بیش از 1.2 متر باشد و همچنین طبقه روی پیلوت.
طبقه فوقانی : کلیه طبقات ساختمان که روی طبقه همکف ساخته شود.
بر قطعه مالکیت یا بر زمین : قسمت یا قسمتهائی از حدود یک قطعه مالکیت که مجاور گذر قرار داشته باشد.
سطح مشرف : سطوحی از ساختمان که در حریم اشراف ساختمانی دیگری قرار گیرند.
محور اصلی بنا : محوری است به موازات طول قطعه مالکیت و عمود بر جهت غالب بدنه مشرف به حیاط اصلی قطعه مالکیت، در شهر اصفهان این محور عموما” دارای جهت شمالی – جنوبی می باشد.
حریم سایه اندازی : فضائی است فرضی که بین سطح زمین و سطح با زاویه 32 درجه از پائین ترین نقطه برمجاز ساختمان به سمت جنوب قرار می گیرد.
حریم اشراف : فضائی که بین سطوح فرضی با زاویه 45 درجه نسبت به محور اصلی بنا از جنوبی ترین نقطه منتهی الیه شرقی و غربی بنا قرار گیرد.
شکل شماره ( 6-1 ) : حریم اشراف و حریم سایه اندازی مجاز بنا

ماخذ : ( اداره کل مسکن و شهرسازی استان اصفهان، 1372 : 9 )
پیلوت : قسمتی از ساختمان هم سطح گذر که بصورت فضائی شامل ستونها و بدون دیوارهای جدا کننده بوده و فاصله زیر سقف آن از گذر 02/2 الی 2/5 متر باشد.
حیاط خلوت : فضاهای غیرمسقف یا با سقف شفاف که بیرون سایر فضاهای ساختمان قرارگیرد و از آن برای نورگیر و تهویه استفاده شود.
فضای آزاد (حیاط) : سطحی از قطعه مالکیت که درآن هیچگونه ساختمانی احداث نشده و فقط برای درختکاری، گلکاری، استخر، حوض، آب نما، ایوان غیر مسقف و سایر استفاده های محوطه سازی تخصیص داده شده باشد.
پاسیو : فضای غیر مسقف یا با سقف شفاف که بین سایر فضاهای ساختمان قرار گیرد واز آن برای نورگیری و تهویه استفاده شود.
واحد مسکونی : مجموعه فضاهائی که برای سکونت یک خانوار در نظر گرفته شده و دارای ورودی مستقل بوده و قسمتی از آن به آشپزخانه، سرویس اختصاص یابد.
شهر قدیم : محدوده تقریبی اصفهان در اوان صنعتی شدن آن که محوطه محصور بین خیابانهای سروش،مدرس، ادامه مدرس، رباط، خرم، خیام، وحید، کشاورز، دانشگاه، سعادت آباد، سجاد و بزرگمهررا در بر می گیرد( رجوع به شکل شماره 6-2 ).
منطقه تاریخی : محوطه ای است که محدوده آن در تاریخ 23/8/67 به تصویب شورای عالی شهرسازی ومعماری ایران رسیده است( رجوع به شکل شماره 6-2 ).
6-3-4- ضوابط و مقررات عمومي
ضوابط و مقررات عمومي طرح تفصیلی شهر اصفهان شامل 6 دسته ضوابط و مقررات می گردند. این ضوابط و مقررات شامل ضوابط و مقررات 1- تفكيك و تجميع، 2- مشرفيت، معماري و نحوه استقرار بناها، 3- گذرها، پاركينگ و پخ ها، 4- محاسبه سطح زيربنا، 5- تاسيسات و 6- ساير ضوابط و مقررات عمومي می باشد. از میان این دسته، ضوابط و مقررات مربوط به مشرفیت، معماری و نحوه استقرار بناها در تحقیق حاضر مورد بررسی و تاکید می باشد.

شکل شماره ( 6-2 ) : تعیین محدوده شهر قدیم و منطقه تاریخی شهر اصفهان

ماخذ : (اداره کل مسکن و شهرسازی استان اصفهان، 1372 :10 و 11 )
6-3-4-1- مشرفیت، معماری و نحوه استقرار بناها
6-3-4-1-1- رعایت ضوابط مربوط به حریم اشراف بناها و مسائل مشرفیت در مورد کلیه بناهائی که در مجاورت یک قطعه مالکیت احداث میشود، الزامی است.
6-3-4-1-2- با توجه به نحوه تابش خورشید در شهراصفهان، رعایت حریم سایه اندازی در احداث بنا در قطعات مالکیت الزامی است. بدین معنی که ارتفاع بنای واقع در جنوب یک قطعه مالکیت نبایستی از 0.7 حداقل فاصله آن از بر مجاز ساختمان قطعه مالکیت واقع در شمال آن تجاوزنماید ( رجوع به شکل شماره 6-1 )
تبصره1 – در مجتمع های جدید مسکونی، تجاری و بناهای عمومی رعایت ضابطه فوق الزامی است، لیکن درمحوطه های مسکونی ساخته شده تعیین نسبت فوق تا0.10 بلامانع است. در این سایت مطالب به صورت text only نمایش داده می شود و عکس ها و نمودار ها و.. درج نمی شود. برای دانلود فایل اصلی به سایت sabzfile.com مراجعه نمایید
تبصره2- مقیاس محاسبه ارتفاع مجاز یک قطعه مالکیت جنوبی که دسترسی آن با دسترسی قطعه مالیکت شمالی مربوطه دارای اختلاف ارتفاع باشد، متوسط ارتفاع دسترسی های دو قطعه مالکیت مزبور خواهد بود.
6-3-4-1-3- استقراربنای جدید تنها در60 درصدبخش شمالی قطعه مالکیت با رعایت سطح اشغال تعیین شده در طبقه همکف مجاز میباشد.
6-3-4-1-4- استقرار بنا در طبقات فوقانی و اصولا” احداث هر نوع ساختمان در ارتفاع بیش از 3.5 متر، لازم است در محدوده 60 درصد بخش شمالی قطعه مالکیت با رعایت سطح زیربنای مجاز صورت گیرد.
تبصره 1- در محوطه های تاریخی این رقم می تواند با نظرسازمان میراث فرهنگی و در هماهنگی با بناهای همجوار حداکثر تا 5 متر افزایش یابد.
تبصره2- در قطعات مالکیت همجوار گذرهای با عرض20 متر و بیشترشمالی – جنوبی بشرط رعایت حداکثر اشغال و سطح زیربنا، احداث بنا در تمامی قسمت مشرف به گذر و درتمامی طبقات بلامانع است، لیکن رعایت این ضابطه در قطعات مالکیت همجوار محورهای شهری الزامی است.
شکل شماره ( 6-3 ) : نحوه جانمایی بنا در حاشیه معابر با عرض بیست متر و بیشتر شمالی – جنوبی

ماخذ : (اداره کل مسکن و شهرسازی استان اصفهان، 1372 :21 )
6-3-4-1-5- پیش آمدگی بناها در طبقات فوقانی در سمت فضای آزاد قطعه مالکیت حداکثربه میزان 1.20متر مازاد بر میزان مجاز ساخت مشروط به استفاده از آنها بعنوان تراس یا آفتاب گیر با رعایت حریم اشراف قطعه های مالکیت مجاور بلامانع است.
تبصره 1- در قطعات با عرض بیش از15 مترو طول بیش از 30 متر این رقم می تواند حداکثر تا1.80 متر مشروط به رعایت حریم اشراف قطعه های مالکیت مجاور افزایش یابد.
6-3-4-2- پارکینگ ها
6-3-4-2-1- پیش بینی تعداد واحدهای پارکینگ مورد نیاز در کلیه قطعات مالكيت، با توجه به نوع استفاده ای که از آنها بعمل میآید و براساس معیارهای پارکینگ طرح تفضیلی برای هریک از استفاده ها الزامی است . محل یا محلهای مناسب پارکینگ که می تواند به صورت مسقف بوده و یا در فضای آزاد قطعه مالکیت تامین شود.بایستی بر روی نقشه هائی که جهت پروانه ساختمانی به شهرداری یا سایر مراجع ذیربط ارائه می شود.مشخص شده باشد.
6-3-4-2-2- محل پیش بینی شده جهت یک واحد پارکینگ بایستی شامل فضائی به ابعاد 2.5 در5 متر بانضمام فضای مناسب جهت مسیر حرکت باشد.
6-3-4-2-3- استفاده از حداکثر 20 % مساحت کل زمین به منظور پارکینگ غیرسر پوشیده به شرط امکان تحرک اتومبیل و دارا بودن دسترسی مناسب و عدم ضرورت قطع درخت با موافقت شهرداری بلامانع است.
6-3-4-2-4- حداقل عرض درب ورودی پارکینگ 2.5 متراست .
6-3-4-2-5- ارتفاع مجاز پارکینگ اختصاصی در فضاهای سرپوشیده حداکثر 2.25 متراست .
تبصره 1- چنانچه سطح اختصاص داده شده برای محوطه پارکینگ در فضاهای سرپوشیده بیش از 500 مترمربع باشد، حداکثر ارتفاع مجاز 2.60 مترخواهد بود.

در این سایت مطالب به صورت text only نمایش داده می شود و عکس ها و نمودار ها و.. درج نمی شود. برای دانلود فایل اصلی به سایت sabzfile.com مراجعه نمایید

6-4- جمع بندی و نتیجه گیری
ازآنجا که موضوع این پژوهش بررسی ضوابط و مقررات طرح های تفصیلی می باشد، ضرورت داشت مبحثی را به ضوابط و مقررات موضوع تحقیق یعنی سایه اندازی و ارتفاع پذیری اختصاص داده شود تا محدودیتهای اجرایی ناشی از این ضوابط و مقررات در زمینه توجه به بافت های درونی شهر مشخص گردد ؛ بنابراین، در این فصل ابندا ضوابط عام ارتفاع پذیری که شامل ضوابط و مقررات شهرسازی در کل کشور می گردد بررسی گردید و سپس در قسمت ضوابط خاص به ضوابط مربوطه در طرح های تفصیلی می پردازد که براساس شرایط جغرافیایی، معماری و شهرسازی شهر اصفهان تدوین شده است.

بخش دوم
تجزیه و تحلیل یافته ها و
ارائه راهکارهای تحقیق

شناخت اجمالی نمونه موردی

متن کامل در sabzfile.com

7 -1- مقدمه
شناخت شهرهابه عنوان عالی ترین واحد های مسکونی بشری برای انسانها به خصوص ساکنین آنها امری ضروری بوده وبا توجه به اینکه اکنون شهرنشینی به علل گوناگون با مشکلات بسیاری روبه رو گردیده است، شناخت آنها جهت برنامه ریزی جوامع شهری امری ضروری می نماید. تحولات اجتماعی و اقتصادی ناشی از توسعه روزافزون، ایجاب می نماید که همه پژوهندگان علوم انسانی با دقت بیشتری به جنبه های مختلف شهر گرایی توجه نموده وبررسی این مسایل را سر فصل مطالعات وتحقیقات خود قرار دهند زیرا بدون شناخت شرایط جغرافیایی، تاریخی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی هر جامعه، نمی توان به برنامه ریزی هماهنگ با محورهای توسعه پایدار پرداخت. بر این اساس این فصل به بررسی جنبه های جمعیتی و جغرافیایی مرتبط با موضوع این رساله می پردازد .سپس در ادامه عناصر جغرافیایی موثر بر تعیین ضوابط ارتفاعی در شهر اصفهان مشخص می گردد. در نهایت در این فصل طرح های توسعه شهری در اصفهان معرفی می شوند.

7-2- معرفی اجمالی شهر اصفهان
اصفهان شهری است که در طول تاریخ پیوسته مورد توجه سیاست مداران ومدیران مملکت بوده است ویکی از شهر های قدیم ومعتبر ایران است که از دیر باز دارای اهمیت سیاسی واقتصادی وفرهنگی بوده است. شهراصفهان مرکز پنجمین استان بزرگ ایران است که دارای وسعتی حدود 106993 کیلو متر مربع می باشد ( شفقی، 1385 : 89 ). این شهر در طول تاریخ سه بار به عنوان مرکز حکومتی (آل بویه، سلاجقه، صفویه ) انتخاب شده است. به همین دلیل آثار باستانی بی شماری در این شهر از ادوار گذشته تاریخ به یادگار مانده است که بر اهمیت تاریخی این شهر افزوده است ( همان :ص 89).
7 -2-1 موقعیت جغرافیایی شهر اصفهان
شهر اصفهان در طول جغرافیایی 51 درجه و39 دقیقه و 40 ثانیه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ واقع شده و عرض آن از خط استوا 32 درجه و38 دقیقه و40 ثانیه شمالی است. اصفهان در جنوب تهران و در فاصله 425 کیلومتر آن قرار دارد.
این شهر از شمال به شهرستانهای اردستان، برخوار ومیمه، از جنوب به شهرستان قمشه (شهررضا)، از شرق به نائین واستان یزد واز غرب به نجف آباد،خمینی شهر،فلاورجان محدود می شود .این شهرستان دارای 6 بخش به نام های مرکزی، کوهپایه، جرقویه سفلی، جرقویه علیا، جلگه بن رود و 8 نقطه شهری و 19 دهستان می باشد. نقشه شماره 7-1 شهرستانهای موجود در استان اصفهان و جایگاه شهر اصفهان در این استان را نشان می دهد.
7-2-2- توپوگرافی شهر اصفهان
ارتفاع شهر اصفهان از سطح عمومي‌دريا در نقاط مختلف آن متفاوت است، بطوري‌كه در سواحل رودخانة زاينده‌رود 1550 متر و در مناطق مرتفع شهر تا 1650 متر مي‌رسد و ارتفاع بافت‌هاي قديمي‌شهر اصفهان به‌طور متوسط 1585 متر از سطح درياها ارتفاع دارد‌. مرتفع‌ترين نقطة شهر، كوي اميرحمزه، هزارجريب و کوي‌سپاهان با 1650 متر و كم‌ارتفاع‌ترين نقطة شهري در جنوب‌شرقي يعني در خيابان آبشار، حوالي پل شهرستان با ارتفاع 1550 متر‌قرار دارند‌.

نقشه شماره ( 7-1 ) : شهرستانهای موجود در استان اصفهان و جایگاه شهر اصفهان

ماخذ : ( http://www.esfahanmet.ir )
منطقه ای که شهر اصفهان بر روی آن بنا شده، به نام دشت اصفهان اطلاق می شود که از زمینهای صاف با رسوبات آبرفتی تشکیل شده و بندرت بین آنها طبقات دگرگونی مشاهده می گردد.
اين دشت به واسطه آب زاينده‌رود از حاصل‌خيزترين جلگه‌هاي فلات مركزي ايران محسوب مي‌گردد كه در نتيجة رسوب گذاري دوران چهارم زمين شناسي به وجود آمده است و در يك فرو رفتگي طويل و ممتدي قرار دارد كه از اصفهان تا سيرجان گسترش آن را مي‌بينيم‌. اين محل فرو رفتة پست، داراي جهتي شمال غربي ـ جنوب شرقي داشته، بطوريكه در شمالي‌ترين نقطة آن شهر اصفهان و در جنوبي‌ترين قسمت آن شهر سيرجان واقع شده است‌. طول اين حوضة فرو رفته 700 كيلومتر و عرض آن 150 تا 250 كيلومتر برآورد شده است و در دامنه‌هاي شرقي زاگرس و كوه‌هاي مركزي ايران قرار دارد، در واقع دشت اصفهان تنها از جنوب شرقي به مناطق پست جلگه‌اي راه دارد، در حالي كه تمام جهات ديگر آن را ارتفاعات قابل توجهي احاطه كرده است‌ ( شفقی، 1381 : 7).

7-3- مهمترین عناصر اقلیمی در شهر اصفهان
با توجه به اینکه این تحقیق بر اثربخشی ضوابط ارتفاعی در مقررات طرح های تفصیلی بر بهسازی و نوسازی مسکن در بافت های فرسوده شهری می پردازد، ضرورت توجه به عوامل اقلیمی موثر در این زمینه مطرح می گردد. عوامل اقلیمی موثر در این زمینه درجه حرارت، موقعیت خورشید و دیگر عناصر اقلیمی مانند باد می باشند. براین اساس در ادامه به بررسی این عناصر اقلیمی پرداخته می شود.
قسمت اعظم استان اصفهان در منطقه خشک و نیمه خشک قرار دارد که از خصوصیات آن بارش کم و بالابودن تبخیر در آن می باشد. آب وهوای اصفهان معتدل وخشک ودارای چهار فصل منظم است و در بین شهر های بزرگ کشور کمتر شهری از نظر آب وهوا با اصفهان قابل مقایسه است .همین اقلیم مناسب یکی از عواملی است که سبب گردیده ایرانیان باستان از دیر باز به این منطقه توجه خاصی مبذول دارند.
7-3-1- درجه حرارت