منبع پایان نامه ارشد با موضوع طرح و ساخت

دانلود پایان نامه
سایت ما حاوی حجم عظیمی از پایان نامه های کارشناسی ارشد است. می توانید در سایت جستجو کنید : اتصالات در پيونده هاي گوي سان سازه هاي فضايي، ميزان سفت شدگي پيچ ها به شرحي است که توضيح داده خواهد شد. تفاوت در مقادير طول درگير پيچ ها با رزوه ها، نبود فضاي مناسب براي جاگيري ابزار براي سفت کردن بعضي از پيچ ها، اثرات ميزان سفت شدگي يک پيچ بر ميزان سفت شدگي پيچ هاي ديگر و خطاهاي انساني و رواداري هاي اجرايي از عواملي هستند که دست به دست هم داده، سبب مي شوند تا ميزان سفت شدگي واقعي پيچ ها در سازه هاي فضايي از کارگاه به کارگاه و حتي از گره سازه به گره ديگر متفاوت باشند. اصولاً در اتصال MERO به دليل ماهيّت اتصال و وجود پيچ ها و غلاف ها، نوع ناپيوستگي بين اجزاي اتصال، قطعي و اجتناب ناپذير بوده و به دليل وجود شکاف ها و پيش تنيدگي ها و نيز انتقال فشار به وسيله غلاف و انتقال کشش به وسيله پيچ، مکانيزم انتقال بار در اين نوع اتصال پيچيده است. چون ميزان سفت شدگي پيچ ها بر ميزان فاصله بين اجزاي اتصال يا ميزان تنش هاي تماسي ناشي از پيش تنيدگي اتصال مؤثر است و با توجه به آنکه در مرجع احتمال مؤثر بودن ميزان سفت شدگي پيچ ها بر رفتار اتصال و در نتيجه بر رفتار کلي سازه مطرح شده است، در مطالعات حاضر اين موضوع به روش آزمايشگاهي مورد بررسي قرار داده شده است. لازم به يادآوري است که در مرجع به طور مستقيم مطالعه اي در اين زمينه به عمل نيامده است. به طور کلي مطالعه اثرات ميزان سفت شدگي پيچ ها بر رفتار سازه هاي فضايي با سيستم اتصالي MERO که در کشور ما و در سطح جهاني، طي نيم قرن گذشته بيشترين کاربرد را داشته است، مي تواند با دو رويکرد متفاوت انجام گيرد:

– بررسي اتصالات ايزوله شده و منظور داشتن مشخصه هاي رفتاري اتصالات در مدل تحليلي سازه به منظور بررسي رفتار سازه ها.

– بررسي مستقيم اثرات رفتاري اتصالات بر سازه ها.

در رويکرد اول، اتصال به خودي خود تحت مطالعه قرار گرفته و با استفاده از آزمايش بر پيونده هاي مجزا، رفتار مجموعه پيونده و اتصال تحت تأثير ترکيبات متفاوت بارگذاري چند محوري مورد بررسي قرار مي گيرد و به دنبال آن مدل سازه با در نظر گرفتن مدل رفتاري پيونده ها تهيه و تحليل مي شود.

در رويکرد دوم که در اين تحقيق نيز مورد استفاده قرار گرفته است، رفتار سازه به طور مستقيم از راه آزمايش مورد مطالعه و تحقيق قرار مي گيرد.

چون از طرفي مطالعه اثرات ميزان سفت شدگي پيچ ها بر رفتار يک سازه موضوعي پيچيده است و انتظار نمي رود با استفاده از يک رويکرد فقط تئوريک به نتايج قابل اعتمادي بيانجامد و از طرفي ديگر مدل هاي با مقياس هاي کوچک از يک سازه فضايي نيز نمي توانند رفتار چنين سازه هايي را در موقعيت واقعي بهره برداري آن با دقت کافي ارائه کنند. بنابراين در اين تحقيق براي دستيابي به درکي دقيق تر از تأثير ميزان سفت شدگي پيچ ها بر صلبيّت سازه هاي فضايي، مجموع هاي از آزمايش ها بر شبکه دو لايه واقعي با پيونده هاي گوي سان MERO با ميزان سفت شدگي هاي متفاوت پيچ ها به عمل آمده است و به دنبال آن، اين نتايج تجربي با نتايج تحليل الاستيک اين گونه سازه ها به روش هاي متداول مقايسه شده است.

1-6-1- آزمايش شبکه هاي دو لايه
مطالعات تجربي مورد نظر بر مدل آزمايشي احداث شده به صورت شبکه دولايه با دهانه 10 x 10 متر در دو حالت هم بندي اعضاء (بافتار) انجام شده است. مطالعه تجربي مورد نظر بر دو مدل شبکه با ابعاد کلي يکسان انجام شده است که چهار تکيه گاه در چهار گوشه لايه پاييني دارند. فاصله مرکز به مرکز بين لايه هاي بالا و پايين يک متر است. بنابراين زواياي عضوهاي جان با افق 45 درجه بوده و فاصله مرکز تا مرکز پيونده ها در امتداد اعضاء جان برابر 141 سانتي متر است.

شبکه مدل (1) از 392 عضو شامل 84 عضو در لايه بالايي، 112 عضو در لايه زيرين و 196 عضو جان و نيز 113 پيونده گوي سان تشکيل شده است. ابعاد کلي شبکه مدل (2) مانند مدل (1) است، اما اين شبکه با حذف 4 گره در لايه زيرين که منجر به حذف 16 عضو جان و 16 عضو لايه زيرين شده ايجاد شده است. بنابراين مدل (2) از 360 عضو، شامل 84 عضو در لايه بالايي، 96 عضو در لايه زيرين و 180 عضو جان و 109 پيونده گوي سان تشکيل شده است.

لازم به يادآوري است که همزمان با انجام مطالعات حاضر، دو مطالعه ديگر نيز بر همين مدل هاي آزمايش در جريان بوده است. در يکي از اين مطالعات هدف از مطالعه تجربي بررسي اثر ميزان سفت شدگي پيچ هاي اتصال بر خواص ميرايي سازه و در مطالعه ديگر، ميزان سفت شدگي يکسان براي همه اتصالات در نظر گرفته شده و تعداد تکيه گاه ها در پيرامون سازه متفاوت اختيار شده اند و اثر ترکيبي شرايط تکيه گاهي و ميزان سفت شدگي پيونده ها مورد بررسي تجربي قرار داده شده است.

1-6-2- شرح آزمايش
شبکه هاي مدل (1) و (2) هر يک تحت تأثير بار متمرکز وارده بر گره بالايي مياني قرار داده شده و بار وارده به تدريج افزوده شده و در هر مرحله تغييرمکان 12 گره زيرين اندازه گيري و ثبت شده است. با توجه به هندسه کاملاً متقارن شبکه ها، با مراجعه به شکل (2-3) انتظار مي رود که در حالت ايده آل تغييرمکان گره هاي گروه (الف) شامل گره هاي 1، 6، 7 و 12 و همچنين گروه (ب) شامل گره هاي 2، 5، 8 و 11 و بالاخره گروه (ج) شامل گره هاي 3، 4، 9 و 10 يکسان باشند. اما با توجه به منابع گوناگون نبود قطعيّت که در مشخصات فني و ابعاد هندسي و نيز خطاهاي اجرا و اندازه گيري وجود دارد، مقادير تغييرمکان ثبت شده به طور دقيق يکسان نخواهند بود. در اين آزمايش ها براي بالا بردن دقت نتايج، ضمن مقايسه مقا

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *